Als er ergens een plek is waar de natuur steeds weer het landschap vorm geeft en daarbij een strijd levert met de mens, dan is dat wel de Podelta. De overvloedige en constante opeenhoping van rivierslib, waardoor de grens tussen het vasteland en de zee steeds verder opschuift naar het oosten, heeft altijd al de strijd van de mens om zijn vestigingen in deze gebieden veilig te stellen vergezeld.
De eerste dammen dateren uit de vierde eeuw v.Chr., en zijn door de Etrusken van Spina uitgevoerd. Door deze werken werd het handelsverkeer over water verbeterd en groeide de zoutproductie. Vervolgens werd vanaf de derde eeuw v.Chr. het net van waterwegen ontwikkeld door de Romeinen, evenals de visteelt en de productie van bakstenen.
Pas nadat Italië een Eenheid was geworden, werden er grote gebieden volledig drooggelegd. Toch zijn er hele zones overgebleven waar het gebied de suggestieve en boeiende elementen van de natuurlijke omgeving uit lang vervlogen tijden nog heeft behouden, met een bijzonder rijke en waardevolle flora en fauna.
Later waren het de Benedictijnen van het Klooster van Pomposa, die tussen de achtste en negende eeuw grote droogleggingwerkzaamheden uitvoerden. Daaropvolgende overstromingen vernietigden voor een deel al die moeite van de mens.
Afgezien van een poging van de familie d'Este, in de 16de eeuw met Hertog Alfons II en de korte tijd waarin Napoleon heerste, werd verder alle aandacht gericht op het behoud van het oude centrum van Comacchio, waar de Pauselijke Staat in de zestiende en zeventiende eeuw belangrijke monumenten bouwde.