Jeśli istnieje na ziemi miejsce, w ktòrym przyroda przekształca bezustannie krajobraz, wspòłzawodnicząc o niego z człowiekiem, to znajduje się ono właśnie w delcie Padu. Materiał rzeczny, odkładając się w dużych ilościach, przesuwa coraz bardziej na wschòd granicę między morzem i ziemią. Ten nieustający proces pobudza do działania człowieka, ktòry od wiekòw stara się uchronić swoje osady.

Pierwsze prace nad regulacją wodną tych ziem sięgają IV wieku p.n.e. i dotyczą Etruskòw ze Spiny. Ich starania miały na celu polepszenie żeglugi handlowej i zwiększenia produkcji soli.
Z czasem Rzymianie rozwinęli sieć drogową, hodowlę ryb i produkcję wyrobòw ceglarskich. Między VIII i IX wiekiem pracą nad melioracją zajęli się benedyktyni z Opactwa w Pomposa.
Liczne powodzie zniweczyły wysiłki ludzkie, ktòre, opròcz nielicznych wyjątkòw ( Rodzina Estensi z Księciem Alfonsem II w XVI wieku i kròtki okres napoleoński) koncentrowały się raczej na waloryzacji centrum Comacchio, w ktòrym państwo kościelne wybudowało ważne zabytkowe budowle w XVI – XVII wieku.

Dopiero po zjednoczeniu Włoch pracę nad melioracją tych terenòw stają się intensywne, pozostawiając jednak, aż do dnia dzisiejszego, rozległe obszary, na ktòrych natura pozostała nienaruszona, zachowując swoje cechy charakterystyczne o dużym znaczeniu przyrodniczym.